



पाल्पा जिल्लाको पश्चिमी भागमा अवस्थित सत्यवती ताल र सत्यवती देवी (बजै) सम्बन्धी कथा र विश्वास नेपाली समाजमा गहिरो रूपमा जरा गाडेर बसेको छ। यो देवीलाई सत्य, श्रद्धा र साँचो मनले मागेका वर पुरा गर्ने शक्तिशाली देवीका रूपमा मानिन्छ। सत्यवती देवीको मन्दिरमा पुगेर भक्तजनहरूले ठूलो स्वरमा “चिच्याएर” वर माग्ने परम्परा अहिले पनि जीवित छ।
एकदिन गाउँमा ठूलो विपत्ति आयो। धेरै वर्षसम्म वर्षा नपरी खेत बन्जर भए, अन्न नपाएर मानिस र जनावर दुबै पीडित भए। सबै गाउँलेहरू चिन्तित र असहाय बने। त्यस बेला सत्यवती बजैले गाउँका सबै मानिसलाई बोलाएर भन्नुभयो “देवताहरू रिसाएका छन्। जबसम्म हामी सबै साँचो मनले पश्चात्ताप गर्दैनौँ र असल बाटोमा लाग्दैनौँ, तबसम्म यो दुःख हट्दैन।” उहाँले गाउँलेहरूलाई सत्य बोल्ने, असल काम गर्ने, र झूटो व्यवहार छोड्ने वाचा गर्न भन्नुभयो। त्यसपछि सबै जना बजैसँगै नजिकको पहाडमा गए, जहाँ अहिलेको सत्यवती ताल रहेको छ।
त्यो दिन बजैले सबैलाई भन्नुभयो -“देवताले हाम्रो आवाज सुन्न सकून् भनेर जो जसका मनका वर छन्, ती ठूलो आवाजमा, साँचो मनले माग।” गाउँलेहरू पहिलो पटक ठूलो स्वरमा, “हे देवी, हामीलाई पानी देऊ, अन्न देऊ, रोग हटाऊ” भनेर चिच्याए। उनीहरूको साँचो मनले भरिएका ती आवाजहरू आकाशसम्म पुगे। केही क्षणमै आकाश कालो बादलले ढाकियो, बिजुली चम्कियो र मुसलधारे वर्षा पर्यो। त्यसपछि गाउँमा हरियाली फर्कियो र सबै खुशी भए। त्यस घटनापछि गाउँमा विश्वास फैलियो - “सत्यवती बजै साँचो मनले मागिएको वर सुनुन्, त्यसैले चिच्याएर मागे वर पूरा हुन्छ।”
पछिल्लो समयमा अर्को रोचक विश्वास पनि जन्मियो। भनिन्छ, सत्यवती बजै बुढी भएकी थिइन्, त्यसैले उहाँको कान राम्ररी सुन्दैनथ्यो। जब मानिसहरू मन्दिरमा गएर बिस्तारै वर माग्थे, बजैले सुन्नुहुन्नथ्यो। त्यसैले उ भनिन् -“के भन्यौ? ठिकसँग सुन्न सकिनँ, अलि ठूलो स्वरमा भन!” त्यसपछि मानिसहरूले ठूलो स्वरमा बोल्न थाले, र त्यसैबाट “चिच्याएर वर माग्ने” परम्परा सुरु भयो। अहिले पनि सत्यवती तालमा पुग्ने भक्तजनहरू ठूलो स्वरमा वर माग्छन्, किनकि उनीहरू विश्वास गर्छन् कि बजै बुढी भएकीले कानले सुन्न सक्दिनन्।
सत्यवती देवीको मन्दिरमा हरेक वर्ष कार्तिक पूर्णिमाको रातमा ठूलो मेला लाग्छ। हजारौँ भक्तजनहरू रातभर जाग्राम बस्छन्, दीप बाल्छन्, भजन गाउछन्, र बिहान तालमा स्नान गर्छन्। त्यसपछि उनीहरू हात जोडेर ठूलो स्वरमा आफ्ना वरहरू माग्छन्। कसैले परिवारको सुख शान्ति माग्छन्, कसैले सन्तानको दीर्घायु, कसैले रोगमुक्तिको वर, कसैले जीवनमा सफलताको वर। मानिसहरू विश्वास गर्छन् कि यदि साँचो मनले मागियो भने सत्यवती बजैले त्यो वर अवश्य पूरा गर्नुहुन्छ। त्यस दिन तालको किनारमा “सत्य बोल्ने वाचा” पनि गरिन्छ ।
👉 झूटो नबोल्ने, चोरी नगर्ने, लोभ नदिने, असल बाटोमा लाग्ने प्रतिज्ञा।
यो वाचा गर्ने मानिसलाई देवीको कृपा मिल्ने विश्वास छ।
यसरी सत्यवती बजैको कथा हामीलाई धर्म, सत्य र विश्वासको मार्गमा लाग्न प्रेरित गर्छ ।
बुटवल, [२०८२ भाद्र १४ गते शनिवार]
नेपालकै सबैभन्दा पुरानो र विश्वसनीय सरकारी दूरसञ्चार प्रदायक संस्था नेपाल टेलिकमले सञ्चालन गरेको NT Fiber सेवा अहिले देशकै उत्कृष्ट र भरपर्दो इन्टरनेट समाधानका रूपमा पहिचान बनाएको छ। अत्याधुनिक प्रविधि प्रयोग गरिएको यो सेवामा एउटै तार मार्फत इन्टरनेट, टेलिफोन, टेलिभिजन र साथमा मोबाइलमा दैनिक डाटा सुविधा समेत उपलब्ध हुन्छ, जसलाई ३+१ सुविधा भनेर चिनिन्छ।
एउटै फाईवर तारबाट चार सुविधा
ग्राहकलाई सहज र किफायती सेवा दिने उद्देश्यले नेपाल टेलिकमले ल्याएको NT Fiber अन्तर्गत एउटै तार मार्फत चार प्रमुख सुविधा पाइन्छ ।
यसरी सस्तो शुल्कमा धेरै सुविधा पाउने भएकाले समय, खर्च र व्यवस्थापन सबैमा सजिलो हुने अपेक्षा गरिएको छ।
सरकारी कम्पनीप्रतिको विश्वास
नेपाल टेलिकम एक सरकारी कम्पनी भएकाले यसको सेवा विश्वसनीय र सुरक्षित हुनेमा ग्राहक ढुक्क हुन्छन्।
NT Fiber सेवाको अर्को विशेषता भनेको सातै दिन, ३६५ दिन निरन्तर सेवा उपलब्ध हुनु हो।
NT Fiber सेवा लिन इच्छुक ग्राहकलाई कार्यालय धाउन आवश्यक छैन।
नेपाल सरकारको डिजिटल नेपाल फ्रेमवर्क कार्यान्वयनमा नेपाल टेलिकमको NT Fiber सेवा महत्वपूर्ण आधार बनेको छ।
नेपाललाई धार्मिक, सांस्कृतिक र परम्परागत मुल्य–मान्यताले भरिपूर्ण देशका रूपमा चिनिन्छ। यहाँ विभिन्न जातजाति, धर्म र समुदायका मानिसहरू बसोबास गर्ने भए पनि हिन्दु धर्मावलम्बीहरूको संख्या ठूलो रहेकोले हिन्दु संस्कृतिका पर्व–उत्सवको विशेष महत्व छ। तीमध्ये तिज र ऋषि पञ्चमी विशेष गरी नारीहरूले मनाउने प्रमुख पर्व मानिन्छन्। यी पर्वहरूले नारीहरूको धार्मिक श्रद्धा, सामाजिक मूल्य र सांस्कृतिक पहिचानलाई उजागर गर्छन्।
तिजलाई हरितालिका तिज पनि भनिन्छ। यो पर्व भगवान् शिव र पार्वतीको अटल प्रेम र समर्पणसँग जोडिएको छ। नारीहरूले आफ्नो श्रीमान्को दीर्घायु, परिवारको सुख–समृद्धि र दाम्पत्य जीवनको स्थायित्वको कामना गर्दै यो पर्वमा व्रत बस्छन्, गीत गाउछन्, नृत्य गर्छन्, दर खाने परम्परा पालना गर्छन्।
ऋषि पञ्चमी भनेको भाद्र शुक्ल पञ्चमीका दिन मनाइने पर्व हो। हिन्दु धर्ममा महिनावारीलाई धार्मिक दृष्टिले अशुद्ध मान्ने भएकाले त्यस अवधिमा अनचाहिँदै धार्मिक कार्यमा संलग्न हुँदा हुने दोषको प्रायश्चित स्वरूप ऋषि पञ्चमी मनाउने परम्परा छ। यस दिन महिलाहरूले सप्तऋषिको पूजा गर्छन्, स्नान र शुद्धीकरण गरेर आत्मशुद्धि प्राप्त गर्ने विश्वास रहिआएको छ।
यसरी तिज र ऋषि पञ्चमी दुबै पर्व नारीहरूको जीवनमा धार्मिक, सामाजिक र सांस्कृतिक दृष्टिले गहिरो महत्व बोकेका छन्।
तिज पर्व धार्मिक दृष्टिले अत्यन्त महत्वपूर्ण छ। हिन्दु धर्मशास्त्रअनुसार, पार्वतीले भगवान् शिवलाई पतिको रूपमा पाउन कठोर तपस्या र व्रत गरेको प्रसंग यस पर्वसँग जोडिन्छ। नारीहरूले पार्वतीको तपस्याबाट प्रेरणा लिँदै आफ्नो पति दीर्घायु होस्, दाम्पत्य जीवन सुखमय रहोस्, अविवाहित कन्याहरूले योग्य वर पाओस् भन्ने उद्देश्यले तिजमा व्रत बस्ने गर्छन् ।
तिजलाई नारीहरूको मिलन पर्व पनि भनिन्छ। वर्षभर आ–आफ्नै घरधन्दा र काममा व्यस्त हुने दिदी–बहिनीहरूले यो अवसरमा एकै ठाउँमा भेला भई दर खाने, नाचगान गर्ने, रमाइलो गर्ने गर्छन्।
तिज नेपाली नारीहरूको सांस्कृतिक पहिचान बनेको छ।
ऋषि पञ्चमी भाद्र शुक्ल पञ्चमीका दिन सप्तऋषिको पूजा गरेर मनाइन्छ।
ऋषि पञ्चमी नारीहरूको आत्मशुद्धि र सामाजिक जिम्मेवारीसँग सम्बन्धित छ।
ऋषि पञ्चमीले नारीहरूको संस्कार र शुद्धताको प्रतीकत्व प्रस्तुत गर्छ।
तिज र ऋषि पञ्चमी दुबै पर्व महिलाले लगातार मनाउने भएकाले यी एक–आपसमा जोडिएका छन्।
आजको आधुनिक समाजमा पनि यी पर्वहरू महत्त्वपूर्ण छन्।
यद्यपि यी पर्वहरूको धार्मिक महत्व गहिरो छ, केही पक्षहरूमा आलोचना पनि हुन्छ।
तर, यसरी आलोचना भए पनि यी पर्वलाई धार्मिक आस्था, सांस्कृतिक निरन्तरता र सामाजिक एकताको दृष्टिले महत्वका साथ हेर्न सकिन्छ। आधुनिक युगमा यसको अर्थलाई सुधारेर अपनाउने चलन बढ्दो छ।
निष्कर्षमा भन्नु पर्दा, तिज र ऋषि पञ्चमी हिन्दु नारीहरूको जीवनमा गहिरो महत्व बोकेका पर्व हुन्। तिजले नारीहरूको प्रेम, समर्पण, पारिवारिक ऐक्यबद्धता र सामाजिक मिलनलाई उजागर गर्छ। ऋषि पञ्चमीले आत्मशुद्धि, अनुशासन र धार्मिक दायित्वप्रतिको जागरण दिन्छ। यी पर्वले महिलालाई आफ्नो भूमिकाबारे स्मरण गराउँछन्, साथै परिवार र समाजलाई एकताबद्ध बनाउन सहयोग गर्छन्।
समयसँगै यी पर्वहरूको रूपान्तरण हुँदै गएको छ। तिज आज केवल व्रत वा शिव–पार्वतीको पूजा मात्र नभई नारीहरूको अभिव्यक्तिको माध्यम बनेको छ। ऋषि पञ्चमीलाई पनि केवल अशुद्धताको प्रायश्चित नभई आत्मशुद्धि, आत्मअनुशासन र धार्मिक कर्तव्यबोधको पर्वका रूपमा लिन सकिन्छ।
तिज र ऋषि पञ्चमी दुबै हिन्दु नारीहरूको धार्मिक आस्था, सामाजिक एकता र सांस्कृतिक पहिचानका आधारस्तम्भ हुन्। यी पर्वहरूले नारीहरूको जीवनलाई आध्यात्मिक, सामाजिक र सांस्कृतिक दृष्टिले समृद्ध पार्ने काम गरेका छन्।
नेपाल टेलिकमका रूपन्देही, नवलपरासी (ब.सु.प.) र कपिलवस्तु जिल्लाका विभिन्न कार्यालयहरूबाट सहुलियत दर रू.१ को सिमकार्ड वितरण गरिएको छ । हालसालै Onair भएका BTS अवस्थित रहेका स्थानहरूमा त्यहाँका स्थानियहरूलाई दूरसञ्चार सेवाको सर्वसुलभ पहुँच पुर्याउने उदेश्यले उक्त सहुलियत दरको सिमकार्ड विक्रि वितरण गरिएको नेपाल टेलिकमले जनाएको छ । रूपन्देही जिल्लाको भवानिपुर र गैडहवा, नवलपरासी (ब.सु.प.) जिल्लाको सिंहबरूवा र सुनवल साथै कपिलवस्तु जिल्लाको लवनी, रामघाट र गव्दहवामा सो सहुलियत दरको सिमकार्ड विक्रि गरेको थियो । उक्त स्थानहरूमा करिव ११०० सिमकार्ड विक्रि भएको कम्पनिले जनाएको छ ।
नेपाल टेलिकमका दूरसञ्चार कार्यालयहरूबाट उपत्यका बाहिर पहिलो पटक Online प्रणाली DMS System बाट पनि सहुलियत दरको ३०० सिमकार्ड वितरण गरेको कम्पनीले जनाएको छ । DMS प्रणालीबाट सिमकार्ड विक्रि गर्दा सेवाग्राहीहरूले फारम भर्नु नपर्ने र नागरिकताको फोटोकपी र फोटो पनि आवश्यक नपर्ने र DMS प्रणालीबाट सिमकार्ड लिन स्वयम् व्यक्ति नागरिकता/लाईसेन्स/राष्ट्रिय परिचयपत्र वा मतदाता परिचयपत्र मध्ये कुनै एक कागजातको सक्कलैलिएर आउनु पर्ने हुन्छ र सिमकार्ड लिने व्यक्तिको on line माध्यमबाटनै live फोटो र नागरिकता/लाईसेन्स/राष्ट्रिय परिचयपत्र वा मतदाता परिचयपत्र मध्ये कुनै एकको समेत Live फोटो खिचेर तत्कालै सिमकार्ड दिईन्छ । यो प्रक्रियाले सेवाग्राहीलाई एकदमै सहज भएको बताउछन् सिमकार्ड लिनेहरू न फोटो खिचेर ल्याउनु पर्ने न त नागरिकताको फोटोकपी नै गरेर ल्याउनु पर्ने ।
त्यस्तैगरि यो DMS प्रणालीबाट सिमकार्ड विक्रि गर्दा कार्यालयलाई समेत Documentation मा सहज हुने कम्पनीको भनाई रहेको छ ।
१. वाष्पीकरण (Evaporation):
यो प्रक्रिया पृथ्वीमा पानीका स्रोतहरू — जस्तै समुद्र, नदी, ताल, पोखरी, र जमिन — बाट सूर्यको तापका कारण पानी बाफ (Water vapor) मा परिणत भएर आकाशतिर उठ्ने प्रक्रियालाई जनाउँछ। यो प्रक्रियामा तापक्रमको भूमिका महत्वपूर्ण हुन्छ। जस-जस तापक्रम बढ्छ, वाष्पीकरणको दर पनि बढ्छ। साथै, वनस्पति र जीवजन्तुले पनि "ट्रान्सपिरेसन (Transpiration)" भन्ने प्रक्रियाबाट पानी बाहिर निकाल्छन्, जसले समग्र वाष्पीकरणमा योगदान पुर्याउँछ।
२. संघनन (Condensation):
वाष्पीकरणबाट बनेको पानीको बाफ जब माथि आकाशमा जान्छ, तब त्यहाँको तापक्रम कम हुन्छ। बाफ चिसो हुँदा, त्यो साना साना पानीका थोपा (droplets) मा परिणत हुन्छ। यी थोपा हरू जब सँगै जम्न थाल्छन्, तब बादलहरू बनिन्छन्। संघननका लागि आकाशमा रहेका धुलोका कण (Dust particles) र धुवाँले सहयोग पुर्याउँछन्, जहाँ पानीको बाफ सङ्कलित हुन्छ।
३. बादलको गठन (Cloud Formation):
संघननको परिणामस्वरूप बादलहरू बन्छन्। यी बादलहरू साना साना पानीका थोपाहरू वा बरफका कणहरू मिलेर बनेका हुन्छन्। जब ती थोपाहरू आपसमा ठोक्किएर ठूला बन्छन् र गुरुत्वाकर्षण बलका कारण तल झर्न थाल्छन्, तब वृष्टिको अवस्था आउँछ।
४. वृष्टि (Precipitation):
जब बादलभित्र पानीका थोपाहरू यति धेरै र भारी हुन्छन् कि वायुले ती थाम्न सक्दैन, तब ती पृथ्वीमा खस्न थाल्छन्। यही प्रक्रिया वर्षा हो। तापक्रम अनुसार यो पानी वर्षा, हिउँ, असिना (hail), वा शीत (dew) को रूपमा खस्न सक्छ। गर्मी क्षेत्रमा सामान्यतया वर्षाको रूपमा पानी खस्छ भने चिसो ठाउँमा हिउँ पर्छ।
५. पुनः सङ्कलन (Collection):
वर्षा भएपछि त्यो पानी पुनः नदी, ताल, समुद्र, जमिन वा भूगर्भमा सञ्चित हुन्छ। केही पानी जमिनभित्र पस्छ र भूमिगत जलको रूपमा रहन्छ। केही पानी सतहमा बग्छ र पुनः समुद्र वा जलाशयमा पुगेर जलचक्रको अर्को चरणको तयारी गर्छ।
निष्कर्ष:
पानीको यो चक्र निरन्तर चलिरहन्छ र यही चक्रले पृथ्वीमा जीवन सम्भव बनाउँछ। जलवायु, मौसम, र कृषि सबै यस चक्रमा निर्भर हुन्छन्। वृष्टि मात्र नभई, यो चक्रले वातावरणीय सन्तुलन कायम राख्न पनि सहयोग पुर्याउँछ। मानव जीवनको हरेक पक्ष—खाद्य उत्पादन, खानेपानी, ऊर्जा उत्पादन आदिमा यो चक्रको प्रभाव महत्त्वपूर्ण छ।
नेपालमा शनिवार सार्वजनिक विदा दिने परम्परा आज सम्म पनि व्यापक रूपमा स्वीकार गरिएको छ, यसको सुरुवात एक ऐतिहासिक निर्णयबाट भएको हो। शनिवार विदाको चलन राणा शासनकालमा सुरु भएको मानिन्छ। विशेष गरी प्रधानमन्त्री भीम शमशेर जंग बहादुर राणाको कार्यकालमा (वि.सं. १९८६–१९८९) उनले सरकारी कार्यालयको समय बिहान १० बजेदेखि अपराह्न ४ बजेसम्म तोकेका थिए र शनिवार विदा दिने परम्परा सुरु गरेका थिए। यो निर्णयले सरकारी कर्मचारीहरूको कार्य व्यवस्थापनमा सुधार ल्याउने उद्देश्य राखेको थियो। यसले उनीहरूको विश्रामको अधिकारलाई सम्बोधन गर्दै सरकारी सेवाको गुणस्तर पनि सुधार गर्ने विश्वास गरिएको थियो।
भीम शमशेरको पालासम्म आइपुग्दा नेपालमा शासन प्रशासन केही व्यवस्थित हुँदै गइरहेको अवस्था थियो। त्यसै समयमा उनले कर्मचारीहरूलाई एक दिनको साप्ताहिक विश्राम आवश्यक ठानेर शनिवार विदाको परम्परा सुरु गरेका हुन् भन्ने मानिन्छ। यद्यपि त्यसबेलाको निर्णयहरूमा खासै लिखित प्रमाण भेटिँदैन, मौखिक र ऐतिहासिक आधारहरूबाट यसबारे जानकारी पाइन्छ।
समयक्रमसँगै शनिवार विदा नेपालको सरकारी नियमको स्थायी अङ्ग बन्दै गयो। सबै सरकारी कार्यालय, शैक्षिक संस्था, बैंक, र अन्य सरकारी नियन्त्रित निकायहरूले शनिवार विदा दिन थाले। यसले निजी क्षेत्रमा पनि प्रभाव पारेको देखिन्छ।
२०२२ सालतिर नेपाल सरकारले शनिवारसँगै आइतवार पनि सार्वजनिक विदा दिने निर्णय गर्यो। यो निर्णय सन् २०२२ (वि.सं. २०७९) वैशाख १५ गतेदेखि लागू गरिएको थियो। सरकारले साप्ताहिक दुई दिन विदा दिने निर्णय ऊर्जा बचत, विदेशी मुद्रा सञ्चय, र डिजिटल प्रणालीमार्फत सेवा प्रवाहलाई प्राथमिकता दिने उद्देश्यले गरेको थियो। कार्यालय समय पनि बिहान ९:३० देखि साँझ ५:३० सम्म निर्धारण गरिएको थियो।
तर यो निर्णय धेरै टिकेन। आइतवार विदा सुरु भएको केही हप्तामै, सरकारले २०७९ जेठ १५ गते आइतवारको विदा फिर्ता लियो। यसको कारणहरूमा सेवा प्रवाहमा देखिएको बाधा, अस्पताल तथा न्यायालयमा सेवाको ढिलाइ, र सर्वसाधारणमा परेको असर उल्लेख गरियो। जनस्तरमा पनि मिश्रित प्रतिक्रिया आएको थियो, जसले गर्दा सरकारले पुनः पहिलेकै व्यवस्था कायम गर्यो।
आजको दिनमा शनिवार सार्वजनिक विदाको रूपमा रहिरहे पनि आइतवार कार्यदिवसकै रूपमा सञ्चालन हुँदै आएको छ। निजी क्षेत्रमा भने कहिलेकाहीँ फरक व्यवस्था देख्न सकिन्छ।
निष्कर्षमा, नेपालमा शनिवार सार्वजनिक विदाको परम्परा एक शासकीय व्यवस्थापनको सुधारको प्रयासस्वरूप सुरु गरिएको हो। राणा शासनकालमा सुरु भएको यो चलन आज पनि कायम छ र यसले नेपाली समाजमा साप्ताहिक विश्रामको महत्त्व स्थापित गरेको छ। समयअनुसार प्रयासहरू भए पनि हालसम्म शनिवारकै विदा स्थायी रूपमा मानिएको छ।
श्रमिक आन्दोलन १९औँ शताब्दीमा औद्योगिक क्रान्तिपछि शुरू भएको हो। जब ठूला उद्योग, कारखाना, रेल र अन्य पूर्वाधार विस्तार भए, त्यहाँ श्रमिकहरूको माग बढ्यो। तर, उनीहरूको श्रमको उचित मूल्य दिइएन। कामको समय धेरै, पारिश्रमिक थोरै र काम गर्ने वातावरण असुरक्षित थियो। त्यसैले श्रमिकहरू संगठित हुन थाले र आफ्नो अधिकारका लागि संघर्ष गरे। १८८६ मा अमेरिकाको शिकागोमा भएको हेयमार्केट घटना श्रमिक आन्दोलनको ठूलो मोड बन्न पुग्यो।
हाल अन्तर्राष्ट्रिय श्रमिक दिवस ८० भन्दा बढी देशहरूले सार्वजनिक बिदाका रूपमा मनाउँछन्। देशअनुसार यसलाई "Labour Day", "May Day", वा "Workers’ Day" भनेर चिनिन्छ। यस दिनलाई विश्वभर श्रमिक वर्गप्रति सम्मान प्रकट गर्ने अवसरको रूपमा लिइन्छ।
नेपालमा अन्तर्राष्ट्रिय श्रमिक दिवस २००७ सालपछि औपचारिक रूपमा मनाउन थालिएको हो। नेपालका श्रमिकहरूको हक र अधिकार सुनिश्चित गर्न विभिन्न संघसंस्था जस्तै नेपाल ट्रेड युनियन कांग्रेस (NTUC), जनप्रगतिशील ट्रेड युनियन महासंघ (GEFONT), र अनेरास्ववियु (संघीय) लगायतका श्रमिक संगठनहरूले योगदान गरेका छन्।
श्रमिकको अधिकार र कानुनी प्रावधान:
नेपालको संविधानले श्रमिकलाई न्यूनतम पारिश्रमिक, सामाजिक सुरक्षा, सुरक्षित वातावरणमा काम गर्ने अधिकार सुनिश्चित गरेको छ। श्रम ऐन, २०७४ अनुसार कुनै पनि श्रमिकलाई जबर्जस्ती काम गर्न लगाउन पाइँदैन, महिला र बालश्रमिकको सुरक्षामा विशेष जोड दिइएको छ।
हालका दिनमा प्रविधिको विकास, अटोमेसन (automation), र अनौपचारिक रोजगारीका कारण श्रमिकहरू थप चुनौतीमा परेका छन्। विशेष गरी घरेलु कामदार, निर्माण मजदुर, प्रवासी श्रमिक र असंगठित क्षेत्रमा काम गर्ने श्रमिकहरू अझै पनि शोषणमा छन्। त्यसैले श्रमिक दिवसले यी वर्गहरूका समस्या उजागर गर्ने मौका दिन्छ।
श्रमिक स्वयंले पनि आफ्नो अधिकार, दायित्व र कानुनी व्यवस्था बुझ्नुपर्ने आवश्यकता छ। त्यसका लागि तालिम, शिक्षा र सचेतना अभियान आवश्यक छन्। राज्य, श्रमिक संगठन र गैरसरकारी संस्थाहरूले यो काममा सहकार्य गर्नुपर्छ।
यसरी, अन्तर्राष्ट्रिय श्रमिक दिवस एक ऐतिहासिक, सामाजिक र राजनीतिक महत्त्व बोकेको दिवस हो, जसले हामी सबैलाई श्रमको कदर गर्न, समानता र न्यायको भावना बढाउन प्रेरित गर्छ।
अक्षय तृतीया हिन्दू र जैन धर्ममा अत्यन्तै पवित्र मानिने एक विशेष पर्व हो। यो वैशाख महिनाको शुक्ल पक्षको तृतीय तिथिमा पर्छ। यस पर्वलाई अक्षय तीज पनि भनिन्छ। "अक्षय" भन्नाले कहिल्यै नाश नहुने भन्ने अर्थ लाग्छ, त्यसैले यो दिन गरिएका शुभ कार्यहरू, दान, तपस्या, जप र पूजा-पाठको फल कहिल्यै नाश हुँदैन भन्ने विश्वास गरिन्छ।
धार्मिक महत्त्व:
जैन धर्ममा:
दानको विशेष महत्व:
विवाह र शुभ कार्यको लागि उत्तम दिन:
अक्षय तृतीयाको दिन जौको सातु र सर्वत खाने चलन धेरै पुरानो र धार्मिक रूपमा पनि महत्वपूर्ण छ। यसका पछाडि धार्मिक र स्वास्थ्यसँग सम्बन्धित कारणहरू छन्।
गर्मी मौसममा सुरक्षित रहनका लागि तलका उपायहरू पालना गर्न सकिन्छ:
धेरै पानी पिउनुहोस् – शरीरमा पानीको कमी हुन नदिन दिनभर पानी, जुस, सूप आदि पिउनुहोस्।
धुपबाट जोगिनुहोस् – दिउँसो १० बजे देखि ३ बजे सम्मको कडा घाममा बाहिर ननिस्कनुहोस्, यदि निस्कनै परे टोपी, छाता वा सनग्लास लगाउनुहोस्।
हल्का कपडा लगाउनुहोस् – पातलो, खुकुलो, हल्का रङको कपडा लगाउनुहोस् जसले घाम कम सोस्छ।
चिसो ठाउँमा बस्नुहोस् – सकेसम्म फ्यान, कूलर वा एयर कन्डिसन भएको ठाउँमा बस्ने प्रयास गर्नुहोस्।
गर्मी लाग्ने खाना र पेय पर्दार्थबाट बच्नुहोस् – अत्यधिक मसलेदार खाना, धेरै चिनी भएको पेय र मदिरा नखानुहोस्।
स्वास्थ्यको ख्याल राख्नुहोस् – टाउको दुख्ने, चक्कर आउने, धेरै पसिना आउने, वा कमजोर महसुस भए तुरुन्त विश्राम लिनुहोस् र आवश्यक परे चिकित्सकसँग सम्पर्क गर्नुहोस्।
अलैंची एक सुगन्धित मसला हो। जुन नेपाली भान्सामा अत्यन्तै लोकप्रिय छ। यसको स्वाद मीठो, मसलेदार र थोरै तिखो हुन्छ। अलैचीलाई नेपाली परिकारहरूमा स्वाद र सुगन्ध बढाउनका लागि प्रयोग गरिन्छ। यो विशेष गरी चिया, मिठाई, पुलाउ, तरकारी, अनि परम्परागत औषधिमा पनि उपयोगी मानिन्छ।
अलैंची दुई प्रकारको पाइन्छ – सानो अलैंची (green cardamom) र ठूलो अलैंची (black cardamom)। सानो अलैंची हरियो रंगको हुन्छ र मिठो सुगन्ध दिने गर्छ। यो प्रायः मिठाई, चिया र खास परिकारहरूमा प्रयोग गरिन्छ। ठूलो अलैंची कालो वा खैरो रंगको हुन्छ र यसको स्वाद अलिक तीखो तथा बलियो हुन्छ। यो विशेष गरी मासुजन्य परिकारमा प्रयोग गरिन्छ।
नेपालको पूर्वी पहाडी क्षेत्रमा विशेष गरी इलाम, ताप्लेजुङ, पाँचथर लगायतका जिल्लाहरूमा ठूलो अलैंचीको खेती गरिन्छ। यो क्षेत्रलाई “अलैंची क्षेत्र” भनेर चिनिन्छ। यहाँको माटो, पानी, र मौसम अलैंची खेतीका लागि उपयुक्त मानिन्छ। ठूलो अलैंची नेपालको प्रमुख निर्यात हुने कृषिजन्य उत्पादनमध्ये एक हो। यसले किसानहरूको आर्थिक जीवनस्तर उकास्नमा ठूलो भूमिका खेलेको छ।
औषधीय दृष्टिकोणले हेर्दा, अलैंचीको धेरै फाइदा छन्। यो पाचन प्रणालीलाई सुधार्न सहयोग गर्छ। अलैची खाँदा ग्यास, अपच, पेट फुल्ने समस्यामा राहत मिल्छ। यसले मुखको दुर्गन्ध हटाउन सहयोग पुर्याउँछ, त्यसैले कतिपयले खाना खाएपछि अलैंची चपाउने गर्छन्। साथै, यसमा एन्टिअक्सिडेन्ट तत्वहरू पाइन्छन्, जसले रोग प्रतिरोधात्मक क्षमता बढाउन सहयोग गर्छ।
चिया बनाउँदा अलैंची हाल्दा चियाको स्वाद धेरै राम्रो हुन्छ। विवाह, भोज वा अन्य चाडपर्वमा बनाइने विशेष परिकारहरूमा अलैंची अनिवार्य रूपमा प्रयोग गरिन्छ। मिठाईजस्तै लड्डु, खीर, हलुवा, र बर्फीमा पनि यसको प्रयोग गरिन्छ।
आजकल अलैंचीको माग अन्तर्राष्ट्रिय बजारमा पनि बढ्दो छ। भारत, बंगलादेश, युएई, अमेरिका लगायत देशहरूमा नेपाली अलैंची निर्यात गरिन्छ। यसको मूल्य पनि राम्रो हुने भएकाले किसानहरूले यसतर्फ बढी ध्यान दिन थालेका छन्। अलैंची खेतीले नेपालको अर्थतन्त्रमा समेत सकारात्मक प्रभाव पारिरहेको छ।
यति हुदाहुदै पनि अलैंची खेतीमा केही चुनौतीहरू पनि रहेका छन्। रोगकीरा, जलवायु परिवर्तन, बजारको उतारचढावले गर्दा किसानहरूलाई समस्या पुर्याइरहेका छन्। तसर्थ सरकारले प्राविधिक सहयोग, तालिम र बजार व्यवस्थापनमा ध्यान दिन जरुरी छ।
अलैंची केवल स्वाद र सुगन्ध दिने मसला मात्र होइन, यो आर्थिक, सांस्कृतिक, र औषधीय हिसाबले पनि निकै महत्वपूर्ण छ। यसको सही उत्पादन र प्रयोगले किसानको जीवनस्तर उकास्न र देशको अर्थतन्त्रमा योगदान दिन सक्छ। चाहे परिकार बनाउँदा होस् या औषधिका लागि, अलैंची नेपाली जीवनको अभिन्न अङ्ग बनेको छ।
नेपाल एक धार्मिक, सांस्कृतिक र विविधताले भरिएको देश हो। यहाँ धेरै जातजाती र समुदायहरू बसोबास गर्छन्, जसले आफ्नै शैलीमा चाडपर्वहरू मनाउने गर्दछन्। त्यसमध्ये एक महत्वपूर्ण चाड हो नेपाली नयाँ वर्ष, जुन हरेक वर्ष बैशाख १ गते मनाइन्छ। यो दिनलाई हामी "नेपाली नयाँ वर्ष" वा "नयाँ वर्षको पहिलो दिन" भनेर चिन्ने गर्छौं।
नेपाली नयाँ वर्षको इतिहास धेरै पुरानो छ। यो विक्रम सम्वत् (Bikram Sambat) नामको पात्रो अनुसारको पहिलो दिन हो। विक्रम सम्वत् हिन्दु परम्परामा आधारित पात्रो हो, जुन राजा विक्रमादित्यको नामबाट शुरू गरिएको मानिन्छ। यो पात्रो अनुसार वर्षको पहिलो दिन बैशाख महिनाको पहिलो दिन पर्दछ, जुन ग्रेगोरियन पात्रो अनुसार अप्रिल महिनाको मध्यतिर पर्छ।
नयाँ वर्षको दिन नेपालभर विविध कार्यक्रमहरू आयोजना गरिन्छन्। स्कुल, कलेज, संघ–संस्था तथा सरकारी कार्यालयहरूमा शुभकामना आदान–प्रदान गरिन्छ। मानिसहरू आफ्ना आफन्त, साथीभाइ, छिमेकीलाई भेट्न जान्छन् र नयाँ वर्षको शुभकामना दिन्छन्। केही ठाउँहरूमा मेलाहरू, साँस्कृतिक कार्यक्रमहरू, नाचगान, र परम्परागत खेलहरू समेत आयोजना गरिन्छ। विशेष गरी काठमाडौं, पोखरा, धरान, चितवन, र बुटवलजस्ता शहरहरूमा यो दिन विशेष रूपमा मनाइन्छ।
यो दिन धेरै मानिसहरूले नयाँ काम सुरु गर्न चाहन्छन्। नयाँ वर्ष नयाँ सुरुवातको प्रतीक हो। व्यापारीहरूले नयाँ खाता खोल्ने चलन पनि यही दिनबाट सुरू गर्छन्। विद्यार्थीहरू नयाँ कक्षामा जान तयार हुन्छन्, अनि धेरैले आफ्नो जीवनलाई सकारात्मक दिशातर्फ मोड्ने योजना बनाउँछन्।
धार्मिक हिसाबले पनि यो दिन विशेष मानिन्छ। मानिसहरू बिहानै नुहाएर मन्दिर जान्छन्, पूजा गर्छन् र भगवानसँग नयाँ वर्षको सुख, शान्ति, स्वास्थ्य र समृद्धिको कामना गर्छन्। विशेष रूपमा पशुपतिनाथ, स्वयम्भूनाथ, र अन्य प्रमुख मन्दिरहरूमा दर्शन गर्न लामो लाइन लाग्छ।
समग्रमा, नेपाली नयाँ वर्ष बैशाख १, केवल पात्रो परिवर्तनको दिन मात्र होइन, यो नयाँ सुरुवातको प्रतीक हो। यो दिनले हामीलाई पुराना कुराहरू बिर्सेर नयाँ उमंग र आशाका साथ अगाडि बढ्न प्रेरणा दिन्छ। हामीले यो दिनलाई रमाइलो मात्र होइन, सकारात्मक सोच र कर्ममा लाग्ने प्रेरणा दिने दिनका रूपमा लिन सक्नुपर्छ।
यस अवसरमा सम्पूर्ण नेपालीहरूलाई नेपाली नयाँ वर्ष २०८२ को धेरै धेरै शुभकामना ।।
काफल नेपालमा पाइने एक प्रसिद्ध जंगली फल हो, जसको स्वाद अमिलो–मिठो हुन्छ र यसको नाम सुन्नासाथ धेरै नेपालीको मुखमा पानी आउँछ । काफल विशेषगरी नेपालका मध्यपहाडी तथा हिमाली क्षेत्रहरूमा पाइन्छ। यसको वैज्ञानिक नाम Myrica esculenta हो। यो रूखमा फल्छ र यसको बोट सानो हुन्छ, जुन सामान्यतया चिसो मौसम र उच्च उचाइमा राम्रोसँग हुर्कन्छ ।
काफल फल सानो, गोलो, गाढा रातो र कहिलेकाहीँ बगनी रंगको हुन्छ । यसभित्र एउटा सानो गेडा (बीउ) हुन्छ र त्यो वरिपरि थोरै मात्र गुदी (फलको मासु) हुन्छ । चैत महिनाको अन्तिम तिरदेखि जेठको सुरुसम्म काफल टिप्ने र खाने सिजन हुन्छ । जब काफल पाक्न थाल्छ, तब पहाडका जङ्गलहरू राताम्मे हुन्छन् । काफल टिप्न बच्चाबच्चीहरू, युवाहरू र वृद्धहरू पनि रमाइलो गर्दै जङ्गलतिर लाग्छन् ।
काफल सिधै खान सकिन्छ, तर धेरैजसोले यसमा नुन र खुर्सानी हालेर खाने गर्दछन् । यसले स्वाद अझै बढाउँछ। काफल स्वादमा मात्र होइन्, स्वास्थ्यका लागि पनि लाभदायक मानिन्छ । यसमा प्रचुर मात्रामा भिटामिन ‘C’, एन्टिअक्सिडेन्ट, फाइबर र अन्य पोषक तत्वहरू पाइन्छन्, जसले रोग प्रतिरोधात्मक क्षमता बढाउँछ, पाचन क्रिया सुधार गर्छ र शरीरलाई ताजा बनाउँछ ।
काफल नेपाली जनजीवनसँग गहिरो रूपमा जोडिएको फल हो । विशेषगरी ग्रामीण क्षेत्रमा यो फल बालबालिकादेखि वृद्धसम्म सबैको प्रिय फल हो । काफल टिप्न जङ्गल जानु, साथीसाथीसँग रमाइलो गर्नु र सँगै बसेर खानु – यी सबै कुरा बाल्यकालको स्मृतिसँग जोडिन्छन् । यही कारणले गर्दा धेरै नेपालीका लागि काफल केवल फल मात्र होइन, भावना र सम्झनाको विषय पनि हो ।
आर्थिक दृष्टिकोणबाट हेर्दा पनि काफल ग्रामीण क्षेत्रमा आम्दानीको स्रोत बन्न सक्छ । धेरै किसान वा जङ्गल नजिक बसोबास गर्ने मानिसहरूले काफल टिपेर बजारमा बेच्ने गर्छन् । यो ताजा फलका रूपमा पनि बेचिन्छ र कतिपय ठाउँमा यसको अचार वा जुस पनि बनाइन्छ।
काफलसँग सम्बन्धित रमाइला लोककथाहरू, गीतहरू र भनाइहरू पनि नेपाली समाजमा प्रचलित छन् । एउटा चर्चित भनाइ छ — “काफल पाक्यो, मिठो भयो!” जसले बालबालिकाको रमाइलो भावना र यो फलको मिठास दुबैलाई व्यक्त गर्छ ।
अन्त्यमा, काफल नेपालको प्राकृतिक सम्पदा हो, जसले स्वाद, स्वास्थ्य र संस्कृतिलाई जोड्ने काम गर्छ । यस्तो फलको संरक्षण गर्नु र यसको महत्व बालबालिकालाई सिकाउनु हाम्रो कर्तव्य हो ।
यो काफल पाक्ने मौसममा जंगलमा एक प्रकारको चराले सुरिलो स्वरमा "काफल पाक्यो" भन्दै कराउने गर्छ । जुन सुन्दैमा आनन्द दायक लाग्छ ।
नेपालको ढुङ्गे युग (Stone Age) एक प्राचीन समय थियो जब मानिसहरूले ढुङ्गाबाट बनाइएका उपकरणहरू प्रयोग गर्थे। यो युग नेपालमा करिब ३० हजार वर्षअघि देखिन थालेको मानिन्छ।
ढुङ्गे युगका मुख्य विशेषताहरू :
औजारहरू: मानिसहरूले धारिलो ढुङ्गा काटेर हतियार, बन्चरो, खुकुरीजस्ता उपकरण बनाउँथे।
आवास: गुफा र खोल्सामा बस्ने चलन थियो। भीमबेट्का (भारतमा) र नेपालका केही गुफाहरूमा यस्ता प्रमाण फेला परेका छन्।
सिकारी जीवनशैली: मानिसहरू शिकारी तथा संग्राहक थिए। उनीहरू जनावरको सिकारी गर्थे र वनस्पति संकलन गर्थे।
अग्निको प्रयोग: मानिसहरूले आगो बाल्न सिकेपछि खाना पकाउने, उज्यालो पार्ने र जंगली जनावरबाट बच्न उपयोग गर्थे।
चित्रकलाको सुरुआत: गुफाका भित्ताहरूमा चित्र बनाउने चलन पनि ढुङ्गे युगमा सुरु भएको थियो।
नेपालमा बुढीगण्डकी, तनहुँ, चितवन, झापा जस्ता ठाउँहरूमा प्राचीन ढुङ्गाका उपकरणहरू भेटिएको छ, जसले त्यहाँ पनि ढुङ्गे युगको मानव सभ्यता रहेको प्रमाण दिन्छ।
A scam is a dishonest trick or fraud used to cheat someone out of their money, personal information, or belongings. Scammers often lie or deceive people to get what they want.
Some common types of scams include:
Always be careful when someone asks for money or personal information. If something seems too good to be true, it might be a scam!
Bhairahawa Airport is the former name of what is now called Gautam Buddha International Airport (GBIA).
Here’s a simple breakdown:
Originally, it was a domestic airport, but after expansion and upgrades, it became an international airport in 2022.
तिमी बिना मन कहिल्यै रमाउन सकेन,
आँखाबाट बगेका आँसु थाम्न सकेन।
यादहरू आइरहे झरीझैँ यहाँ,
तर यो मन तिमीलाई भुलाउन सकेन।
सपनाहरू बुनेथेँ रंगीन धागाले,
तर तिनलाई पूरा गर्न जुटाउन सकेन।
तिमी आऊ या नआऊ जिन्दगीमा,
तर यो हृदय अरू कसैलाई दिन सकेन।